XIII
Reguły pękają jak termometr,
żywe srebro rozlewa się po zmapowanych pasmach,
znalazłyśmy się w kraju bez języka
bez praw, ścigamy kruka i strzyża
przez jary niezbadane od świtu
cokolwiek robimy razem, improwizujemy
mapy, które nam dano, były przestarzałe
wiele lat temu… jedziemy przez pustynię,
nie wiedząc, czy starczy wody
halucynacje zmieniają się w proste wioski
muzyka w radiu staje się wyraźna ——
nie Rosenkavalier ani Götterdämmerung,
ale kobiecy głos śpiewający stare piosenki
z nowymi słowami, z cichym basem, fletem,
brzdąkaniem i palcówkami kobiet poza prawem.
źródło: Wakat
9.09.2026