pytanie od serca

jakie pytanie od serca do serca

żebro do żebra i proch i proch

co byś powiedział

gdyby piasek z ust wypluć i kij z dupy wyjąć

i gdyby krynolinę pas cnoty sztuczne wąsy perukę

pod którą łysina pod którą ciało takie spocone takie

tłuste włochate gładkie ciało swędzące

co by język chrapliwie wydobył z otchłani tego ciała?

bez kartezjusza kanta bez jacobsona i levistraussa

gdyby tak typy te przez uszy wypełzły w postaci małych srebrzyków

gdyby typy te swoje gniazda i miliony jaj złożonych męskich jaj zabrali w pizdu co by co by

i oto stoimy i co byś powiedział

skoro nie ma pytania ani jednego pytania które mogę postawić

jak żagiel jak dom jak kij w ziemi bo nie ma żagli i domów i kijów w ziemi

bo jest tylko piasek gorący ukrop piasku

pod stopami pienisty ocean i kulka światła dookoła dokoła

i lepko i ciemno i cicho

i głośniej i ptak i owoc

i chrzęst chrobot i płacz

i siku i ciało przy ciele

i trwać w oazie w wodzie w fali nie słyszeć nie pytać nie mówić

nie szukać wyjścia powierzchni

i dom szklany bez szkieł

przezroczysty dom myśli które nie mieszkają

nigdzie nie są sąsiadami nikomu nie mówią dzień dobry nikt ich nie słucha jak uprawiają seks

nikt nie podlewa sansewierii na klatce

bo nie ma klatki i nie ma doniczki

i tylko sześcionożny królik pływa po manhattanie

i pytań od serca zadać mu się nie da*

*tekst powstał w ramach warsztatów Pisanie co wtorek w warszawskim Stole Powszechnym

źródło: Wakat

9.09.2026

komentarze