Prawie postać

Za każdym razem, kiedy cię widzę, przypomina mi się Achmatowa

opisująca płonący Leningrad. Płomienie kurhanem

rozpalonych maków; ich czerwień requiem dla kości. Wyobrażam sobie

niepewność, subtelne

oczarowanie ogniem i spalony Pałac Zimowy.

Ludzie wypychają biżuterią kieszenie płaszczy i usta

wszyscy nagle świadomi co znaczy być

ciałem.

Zastanawiam się jak wielu z nich

schodzić będzie w głąb miasta

wracając do swoich domów. Zamknięci

patrzą jak słupy dymu wślizgują

się w powietrze

zwiewne

ambiwalentne

bez smutku, ani nawet potrzeby bycia blisko czegokolwiek lub

kogokolwiek.

W Belfaście, gdzie położyli cię w szpitalu i

leczyli, wciąż śniłam o lekarzach, którzy gigantycznymi dłońmi

maltretują kwiaty.

I o włókienniczych salach, nikłym świetle

gdzie pojedyncze

długie nicie jedwabników

odwinięte zostały z pustych kokonów

przez maszyny –

Jednego dnia mój profesor od entomologii powiedział:

Na odwłoku pustelnika brunatnego

znajduje się znak w kształcie skrzypiec.

Wybacz mi ten stary nawyk. W czynieniu

cierpienia pięknym tkwi pewne ryzyko.

Uświadomiłam to sobie tamtej nocy w podzielonym mieście.

Po skończeniu gry na marnym hotelowym pianinie zapisałam:

Drogi N.,

Chciałabym ściąć włosy

i zrobić z nich pędzle

żeby móc odmalować Belfast

w jego prawdziwej godności.

Cały dzień spędziłam w atelier

gdzie w oknie wystawiono

gliniane kobiece dłonie.

Małe dłonie, żeby utrzymać takie miasto.

Twoja,

K.

komentarze