***

Z każdym rokiem coraz bardziej stajesz się Brzeginią(1):

z wielkim brzuchem i obwisłymi piersiami,

rękami skrzyżowanymi i opuszczonymi w dół,

przykrywającymi to miejsce, z którego

wyszły na świat wszystkie twoje dzieci i gdzie

chował swoje chucie i strachy

twój mąż.

Kamieniejesz bezpowrotnie. Jeszcze trochę –

i postawią na mogiłę, kurhan, dotąd

cudem nierozorany,

ciebie – ze startą twarzą, bez cech szczególnych,

na straży wieczności.

Komu co do tego – czym żyłaś,

o czym nikomu niczego nie powiedziałaś?

I czy widziano cię za życia –

niewidzialną, rozlaną po dzbankach, bidonach i kuflach,

rozwianą w prześcieradłach, przygarbioną na polach?

Kamieniejesz coraz bardziej,

nie poznawszy jednak siebie –

za to oni klękają przed tobą

i nazywają BRZEGINIĄ.

tłum. Aneta Kamińska z antologii „Portret kobiecy w odwróconej perspektywie. 12 poetek z Czech, Słowenii i Ukrainy”, Fa-art (w zapowiedzi wydawniczej Wakat). 1) Brzeginia (brzeginka) – w mitologii słowiańskiej pierwotnie żeński demon zamieszkujący brzegi rzek i pilnujący ukrytych w ziemi skarbów. Później brzeginie zaczęto utożsamiać z rusałkami (przyp. tłumaczki).

źródło: Wakat

9.09.2026

@ludmyla-taran

***

komentarze