Damska jazda
Kiedy właściwie zaczął się ten nasz morderczy ciąg
„przez królestwo zielonego księżyca”
pełen komicznie upiornych istot przypominających pielgrzymkowe straszydła
z marami karminowych szafotów
wokół których się tańczy
i rododendronów
śpiewających tęskne melodie z dna cmentarzysk słoni
Słyszałyśmy też płacz nowo narodzonych królewien
i śmiech umierających dzieci
potem rozkazy drobniutkich Chinek w mundurach
które jakby pilnowały i uwodziły jednocześnie
Ale
my też nie byłyśmy mężczyznami
grałyśmy na wszelkiego rodzaju instrumentach
dopóki w jaskiniach chłodziło się wino
Galowie zabijali dla nas koguty a Kastylijczycy swoje byki
pedalscy feminiści klękali u naszych stóp
politycy proponowali najszybsze powozy
Nie przyjmowałyśmy żadnych hołdów
potajemnie znikając
raz w szpalerze kochanków
innym razem pod mostem samobójców
nasi wpływowi przyjaciele wprowadzili nas przecież w tajniki zimowych ogrodów
czy domów na wybrzeżu
skąd nie było ucieczki
wielkie dogi pokładały nam się w łóżkach
słudzy w liberiach odkurzali bezwzględnych starców
którym zdarzało się moczyć pościel
w marmurowych kominkach dogasało stulecie rewolucji
i przedsmaki nowych wojen
Uciekłyśmy
na trójmasztowcu który wiózł Orientowi białe niewolnice
spotkałyśmy „Łódź martwych”
i „Łódź komediantów”
przeszłyśmy przez słynne haremy wschodniego Śródziemnomorza
kąpałyśmy się w jeziorach naftowych starożytnej Persji
umierałyśmy na pustyniach
włosy spalone aż do skóry
Nauczyli nas pić wielbłądzią krew
smażyć na ogniu noworodki naszych nieprzyjaciół
a także kochać się z barbarzyńskimi koczownikami
Biblia obracała się w proch
nikt nie rozumiał sygnałów dymnych z Tybetu
Zgubiłyśmy swoje własne ślady we wrześniu burz piaskowych
dlatego
poszukując najkrótszej drogi z powrotem do Europy
wynurzyłyśmy się gdzieś w Afryce Środkowej
słońce polarne za plecami
przed sobą równik
Tak
zbliżałyśmy się do samego środka dżungli
źródło: Wakat
9.09.2026